Öğretmeli

Ben bende değilim sanki…
Uzaklarda, çok uzaklarda gibiyim.
Adını bilmediğim şehirlerde gezinir oldum,
Bomboş odada , sessiz karanlıkta beden,
Ruhum uzaklarda, uçurumlarda…
Tutunacak dal yok; ölmek üzere.
Bir çıkar yol yok, bitmeli diye haykırıyor.
Bitmeli, kurtulmalı zalimlerden…
İnsan olmayan ama adı insan olanlardan kurtulmalı.
Yada sarılmalı kendine , kimseyi görmemeli.
Sonra bir el uzanmalı; yumuşacık, sıcacık…
Çekmeli karanlıktan bedeni.
Almalı uzaklardan ruhunu, mutluluğa götürmeli.
Yeşillere, yıldızlara…
Yaşamayı öğretmeli , gülmeyi öğretmeli,
Sevmeyi , sevilmeyi öğretmeli,
Sevmeyi, sevilmeyi tatmalı….

ZİNCİRLİ

03/ARALIK/2009

23:44

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir